Dat huis waar ik woonde, daar ben ik ‘vrijwillig’ uit­gezet. Geen idee wie die man was, maar de manier waarop hij mijn kamer bekeek en hier en daar op de muren sloeg, verried een zekere autoriteit. “Nou, je hoort nog van me,” zei de man bij het weggaan. Toen ik daar ook al niet meer woonde en ik de joviale man eigenlijk al was vergeten, kwam hij langs in het nieuws (de televisie dit keer). Maar al geruime tijd is ook het biljart in De Laurierboom ­verdwenen (waar zijn de café-biljarts van Amsterdam gebleven?).

Immens van Theater Utrecht is een van de voorstellingen die geselecteerd is voor het Nederlands Theater Festival. Beeld Julian MaiwaldVijf van de negen zijn in september te zien op het Nederlands Theater Festival. Othello van Het Nationale Theater in de regie van Daria Bukvic is als registratie in een theaterzaal te bekijken. Over Orestes in Mosul van NTGent in de regie van Milou Rau is een documentaire gemaakt die op het festival in première gaat. Voor de locatievoorstelling De Poolse bruid van het Noord Nederlands Toneel/ TG Echo, die speelt op een boerderij, kon geen vervangende 1,5 meterlocatie worden gevonden.

Want hij vond dat hij een statement moest maken toen op Twitter de hashtag #tvopzwart trending was, als protest tegen de ‘overvloedige aandacht voor racisme’ op de ‘staatszender’ NPO. Zelfbenoemde ‘polderdandy en überkakker’ Kelder benoemde die controverse maar meteen, om vervolgens terecht te stellen dat het niet om hem maar om het debat ging. En wel het debat over de stelling ‘Het huidige racismedebat drijft Nederland uit elkaar’ - dus eigenlijk een debat over een debat. Zelfs Srebrenica werd even genoemd – dat stond dan weer niet op zijn bingokaart. Maar daarna ging het nog over leeftijdsdiscriminatie terwijl weer iemand anders betoogde dat het ‘niet om black lives maar om black cocks’ ging.

Het lijkt wel of je niet meer meetelt op het werk als je niet af en toe een flinke burn-out hebt. Hij betoogt dat niet zozeer de persoon met een burn-out maar eerder factoren op het werk de oorzaak zijn. Doordat hun werk steeds minder zinvol wordt door eindeloos administratief corvee, aangewakkerd door achterdochtige zorgverzekeraars en inspecteurs. Yvo Smulders illustreert zijn betoog door te vertellen dat tijdens de coronacrisis in ziekenhuizen plotseling niemand een burn-out had. Integendeel, doordat het werk door een tsunami aan patiënten plotseling superzinvol werd, verdween alle overspanning als sneeuw voor de zon.

“Dat is toch de auto, en dan met name de grote hoeveelheid auto’s in de stad. Het is precies wat we ervan verwachten.”Anders wordt dat in wat Andringa de chaotische leefomgeving noemt. “Dat kan het heien zijn op een nabijgelegen bouwplaats, maar ook een evenement met harde muziek, om nog maar iets Amsterdams te noemen. “We hebben een metho­de ontwikkeld om de overlast van een terras met intelligente microfoons te monitoren. Hij krijgt meteen advies om de situatie te verbeteren.”Het is een simpel voorbeeld van een intelligente oplossing voor het grote probleem van de geluidhinder.

Zoals bij de actie van de Formule 1-coureurs voor de start van de Grote Prijs van Oostenrijk. Wie zich daar verder in verdiept, onderkent dat door de verscherping van het debat acties à la Verstappen in de hand worden gewerkt. In hun jeugdige onbezonnenheid schoten ze daar soms in door en met name collega-international Aron Winter ondernam pogingen om de verhoudingen te verbeteren. Het leverde hem vanuit de kabel de bijnaam ‘bounty’ op. Geen wonder dat iemand als Aron Winter de humor van een bountygrap inziet.

Daar staan, op de onderste plank achter de Russische woordenboeken en de Russische klassiekers, de boeken uit mijn tijd als verslaggever van het Joego­slaviëtribunaal in Den Haag. Boeken over de oorlog die het voormalig Joegoslavië vanaf 1992 uiteenscheurde, boeken over zaken voor het tribunaal, boeken van aanklagers, boeken van slachtoffers. Ik deed verslag vanaf de eerste zaak tegen Dusan Tadic in 1995, een Bosnisch-Servische kampbewaker die twee jaar later tot twintig jaar gevangenisstraf werd veroordeeld – als de naam van de voetballer uit de televisie schalt, heb ik andere associaties. Ik kwam er nog wel terug, om ze te zien in de rechtszaal: de aanstichters die uiteindelijk niet aan vervolging ontkwamen. De arrestatie van Mladic in 2011 bracht me dat jaar ook naar Srebrenica, waar vandaag – op de begraafplaats met de eindeloze rijen witte zuiltjes tegenover de Dutchbatbasis in Potocari, – de genocide voor de 25ste keer wordt herdacht.

De artisjok en steel voelen stevig aan en zijn mooi groen. Bereiding als geheelWe eten in principe de vlezige kant van de blaadjes en de bodem, maar de steel is ook eetbaar, mits goed geschild. De artisjok is gaar als je een blaadje optilt en dit vanzelf loslaat, na 30 tot 40 minuten koken. Bereiding van de bodem (tourneren)Als je alleen de bodem wilt eten, dan ga je de artisjok tourneren. De onderkant van de artisjok snijd je nu met een tourneermesje rond en glad.

“Zielig hoor,” zei een man tegen zijn vrouw toen ik een andere lantaarnpaal voorbijliep. “Nee, Henk,” zei de vrouw, “die was grijswit. Ik hield even later zelf ook stil om voor de zoveelste keer het bericht te lezen. “Dat zo’n kat er nooit uit kan? Dan had ik je de sloot ingeschopt, had ik willen zeggen.

Ik organiseer graag iets waar het netwerk naartoe komt. Een workshop of iets dergelijks.’Emma Westermann: ‘Ik maak altijd een kerstkaart met krantenkoppen waar ik een persoonlijke boodschap bij schrijf. Ik schrijf op wat iemand voor me heeft betekend het afgelopen jaar. Ik vind netwerken ook vaak gelul in de ruimte, koetjes en kalfjes vind ik niet interessant. Ik netwerk door makers te complimenteren wanneer iemand iets moois heeft gemaakt.

De procedure die de nabestaanden hebben aangespannen kan uiteindelijk leiden tot een schadevergoeding. Rusland tekende in de jaren negentig het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en erkende daarmee het hof. AansprakelijkIets meer dan twee jaar geleden stelden Nederland en Australië Rusland al aansprakelijk voor de ramp met MH17. Ze zijn niet bij de zaak aanwezig. De vier beklaagden zijn Oleg Poelatov, Sergej Doebinski, Igor Girkin en Leonid Chartsjenko; de eerste drie zijn Russen, Chartsjenko is een Oekraïner.

Die tandartsstoel met gespen aan de armleuningen en voetsteun; de boeien aan plafond en vloer; het foltertuig dat klaarlag voor het eerste slachtoffer. Mijn werk brengt me naar veel narigheid en verderf, maar martelingen zijn de ongemakkelijke buitencategorie. De rechtbank veroordeelde de inmiddels ex-Hells Angel voor het martelen, maar voor het gerechtshof stond alleen vast dat hij het slachtoffer naar dat huis had gereden. Als ik hem een enkele keer spreek, is hij niet onvriendelijk, maar ik denk die boor te horen. De folteraars eisten geld van hun makkelijke prooi en kregen door de jaren heen tienduizenden euro’s.

Hij moet een dertiger zijn geweest zijn, met kleine kinderen thuis. Van zijn oude vader kent Lips een paar korte anekdotes over de honger van 1944, maar verder? Daarin doen zanger Guus Meeuwis en zijn broer Marc precies waaraan Lips ook denkt: het volgen van de voetsporen van hun inmiddels overleden opa. Marc Meeuwis: “Opa vertelde dan misschien wel niets, we hebben er ook nooit naar gevraagd.”Met opvallend weinig middelen maakt regisseur Ludo Steenbakkers het verhaal heel tastbaar. Maar, zo concluderen zijn familieleden, hij moet zijn dagboeken niet voor niets altijd hebben bewaard.

Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl. © 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden

Robby Müller was de tovenaar van het licht. Beter: hij ís een tovenaar met en van het licht, want zolang zijn foto’s te zien zijn is hij er nog. En schitterend zijn de foto’s die nu in de Annet Gelink Gallery hangen. Of met: ‘Er was nog licht in de hemel, de kou van de herfst hing in de lucht.’Die zinnen staan in de verhalenbundel Schemering (!). En de zin: ‘Het was het uur na het werk, wanneer irrigatiewater hoog in de lucht glinstert, de heuvels donker worden en de weilanden eruitzien als vijvers.’Van alle zinnen die James Salter over licht schreef, had ik van deze graag een door Robby Müller gemaakte foto gezien.